Uit het boek 'wie domme dingen doet wordt wijs' van Lisette Thooft:

Mijn achternicht die in Californië woont, vertelde me eens over haar zwerftocht langs therapeuten. Ze had last van nare zenuwpijnen, pijnscheuten die langs haar lichaam naar haar benen gingen en haar 's nachts wakker hielden. Haar eigen arts kon haar niet helpen, specialisten hadden niets gevonden en dus ging ze op zoek in het alternatieve circuit. Maar ook homeopathie, acupunctuur, reiki en aurahealing haalden niets uit - wat ze ook deed, de pijnen bleven haar plagen. Ten slotte hoorde ze vrienden vol lof praten over een bepaalde fysiotherapeut en ze klopte bij hem aan. Het bleek een grote, lieve man te zijn. Het was zijn gewoonte om vóór en na elke behandeling, die hij gaf, al zijn cliënten een warme, broederlijke omarming te geven, wat mijn nicht een big Californian bear hug noemt. Ze werd een paar maanden lang door hem behandeld en elke keer kreeg ze zo'n warme omarming. Daarna waren haar mysterieuze pijnen verdwenen - voorgoed, zoals zou blijken.

Oxytocine

Aanraking, streling en huid-op-huidcontact wekken in het lichaam oxytocine op, een hormoon dat de Zweedse hoogleraar Kirsten Moberg 'het hormoon van onthaasting, genezing en verbondenheid' noemt. We horen nogal veel over stresshormonen, schrijft ze in haar boek 'de oxytocine factor', zoals adrenaline en cortisol, hormonen die in ons lichaam worden geproduceerd als er iets gebeurt waarvoor we willen vluchten of waartegen we willen vechten. Maar naast dat vecht-of-vluchtsysteem is er in ons nog een ander hormonaal systeem en dat is eigenlijk veel interessanter: het stelsel van rust en verbondenheid.

Oxytocine werd ongeveer een eeuw geleden ontdekt in de hypofyse, een hormoonklier in de hersenen. Het kreeg de naam oxytocine, van het Griekse oxys (snel) en tokos (geboorte), omdat het weeën opwekt en bevallingen sneller doet verlopen. Later ontdekte men dat het ook de moedermelk doet toeschieten. Maar inmiddels is bekend dat oxytocine niet alleen bij barende en zogende vrouwen een rol speelt, maar dat het door iedereen, mannen, vrouwen en kinderen, geproduceerd wordt. En dat het te maken heeft met verbondenheid, harmonie en liefde. Oxytocine speelt een ongelooflijk belangrijke rol in al onze relaties, van de meest oppervlakkige sociale contacten tot de diepste intimiteit. In een experiment bleek zelfs dat mensen hun boeken bij de bibliotheek vaker op tijd inleverden als de bibliothecaresse hen bij het ophalen heel even had aangeraakt, bijvoorbeeld door een klopje op hun arm.

Warmte, aanraking, massage, ritmische beweging en ondersteunende en vriendelijke woorden verhogen de oxytocineconcentratie in ons bloed. Oxytocine is dus het liefdeshormoon bij uitstek. Het allerbeste nieuws over dit wonderbaarlijke stofje is dat dit positieve effect niet alleen optreedt bij iemand die aangeraakt wordt, maar ook bij degene die aanraakt. De moeder die haar kind knuffelt, profiteert er evenzeer van als het kind (wat moeders natuurlijk allang weten, want er is weinig heerlijker dan een klein kind knuffelen). En als jij je partner een voet- of schoudermassage geeft, profiteer je daar zelf ook van: het maakt niet uit wie van de twee de handelingen verricht. Het strelen en strijken is voor allebei de partners goed, wekt in allebei oxytocine op. Vasthouden is liefde.