Leuk geschreven boek dat makkelijk wegleest. Je krijgt een inkijkje in het leven van de schrijfster door alle domme dingen die ze heeft gedaan. En tussen alle regels door zitten vele levenslessen van haarzelf en van allerlei bekende mensen zoals Jan Geurtz en Byron Katie.
Domme dingen doen
Wijsheid is verreweg de meest praktische en handige eigenschap die je kunt hebben als mens. Je hebt er meer aan dan aan ambitie, talent of doorzettingsvermogen. Want je kunt nog zo arm, lelijk of ziek zijn, als je wijs bent, zul je altijd het wonder en de schoonheid van het bestaan kunnen zien, voelen, ervaren en genieten.
Als je wijs bent, kijk je dwars door mensen, dingen en gebeurtenissen heb en heb je een innerlijk contact met iets groters, iets ontzagwekkends en diep ontroerends, wat er ook gebeurt. In een relatie zal wijsheid je door alle onvermijdelijke botsingen heen leiden. Ben je alleen, dan zal je wijsheid ervoor zorgen dat je in je eentje gedijt. Wijsheid is het hoogste goed.
Alle goede leermeesters en goeroes vertellen je dat je hen niet op hun woord moet geloven, maar hun lessen moet toetsen aan je eigen leven. Dat is denk ik de betekenis van het raadselachtige boeddhistische motto: 'Als je onderweg de Boeddha tegenkomt, dood hem dan'. En loop verder, want een goeroe is vaak zo aantrekkelijk, zo charismatisch, dat je gevaar loopt aan hém te gaan hangen, in plaats van op zoek te gaan naar de bron waaruit de goeroe put, het goddelijke of het bewustzijn zelf.
Als je denkt dat je perfect zou moeten zijn, dan snap je er niets van. Want juist alles wat imperfect, dom, fout, slecht, donker, treurig, akelig of pijnlijk is nuttig voor spirituele groei en rijping. Van domme dingen doen word je wijs. Stress is trouwens ook heel goed voor je. Net als zenuwachtig zijn, nerveus, gejaagd, want dat scherpt je zintuigen, het maakt je wakker. Niet altijd natuurlijk, maar af en toe.
Ook piekeren en je zorgen maken is helemaal niet zo verkeerd, tenminste als je het niet overdrijft. Een beetje zorgelijkheid maakt je zorgvuldig, zorgzaam.
En slechtheid hoort erbij. Het kwaad zorgt dat je op zoek gaat naar het goede. Duisternis doet je verlangen naar het licht. Treurigheid is in het leven ingebakken als het desem in het brood: zonder dat rijst het leven niet op en word je niet groot. Hartepijn is gezond, want je hart moet uiteindelijk opengebroken worden, in duizend gruzelementen uiteenvallen. Wijs ben je pas als je geen pogingen meer onderneemt om de stukken aan elkaar te lijmen.
We zoeken verbinding met elkaar, want we zijn zo individualistisch geworden dat we hunkeren naar het gevoel deel uit te maken van een zinvol geheel. We weten natuurlijk best dat alles één is. Zelfs in de natuurkunde d.m.v. quantummechanica. Twee deeltjes die bij elkaar horen, blijven altijd met elkaar communiceren.
Indiase goeroe Osho: "Wijsheid is niet iets wat je kunt verzamelen, zoals kennis. Want wijsheid komt door je hart, door liefde. Als je hart in liefde openstaat, in vertrouwen, in overgave aan het leven als geheel, dan komt er een nieuw soort inzicht in je op, een helderheid, een diep begrip van waar het om gaat in het leven en wie jij eigenlijk bent. De weg naar God gaat niet door het denken, maar door het hart".
De bereidheid om domme dingen te doen. Om een raar leven te leiden en buiten de gebaande paden te treden. Je moet op het spirituele pad niet alleen doorzetten, maar het ook niet erg vinden als andere mensen je niet zien staan of zelfs op je neerkijken. Je breekt in, als het ware, in het beeld van de keurig opgevoede braverik.
Onze angsten zijn van eigen makelij. Alle problemen zijn aspecten van onszelf. Als je dorst naar kennis en wijsheid maar groot genoeg is, kun je die problemen ontmaskeren als stukjes van je ego.
En het vlammetje dat verdwijnt als je het uitblaast - dat zijn wij zelf. Een enkel vlammetje kan aangestoken worden en uitdoven, zoals een mensenleven opkomt en uitdooft. Maar 'vuur' als zodanig leeft eeuwig voort en dat staat voor onze essentie.
Het leven zelf is de beste leraar. Je leert iets van elke situatie in het leven, vooral van je problemen. Maar alleen als je het niet erg vindt dat je wel eens een beetje dom bent en als je je niet verheven voelt. Als je laag bij de grond durft te blijven. Van je kinderen leer je onnoemelijk veel, als je ervoor openstaat.
Als er iets niet gaat zoals jij het wilt, denk dan: "het is wel raar, maar het is niet erg". Wie domme dingen doet, wordt wijs. Je kunt het zelfs omdraaien: wie wijs is, doet domme dingen. Althans, dingen die in de ogen van de meeste mensen dom of naïef zijn, sullig of duf. Door onnozele dingen te doen, vind je je innerlijke kind, frisheid, vitaliteit terug.
Sommige spirituele leraren hebben het over het 'ware zelf' of het 'hogere zelf'. We hebben een lager of onecht zelf en daarnaast of daarachter is er nog iets dat meer waarachtig is, meer wie wij eigenlijk zijn. Rudolf Steiner, grondlegger van de antroposofie, zei dat je dit ware zelf min of meer kwijtraakt op het moment dat je 'ik' gaat zeggen, zo rond je tweede/derde jaar. Je ontwikkelt een dubbelganger, een schaduwpersoonlijkheid.
Barry Long zei dat je een karakter hebt dat waarachtig is, de vingerafdruk van God op jou, en een persoonlijkheid die bestaat uit onwaarheid. Vanaf het moment dat de persoonlijkheid gevormd wordt, gaat die het karakter verduisteren. De persoonlijkheid is onze rol, ons personage, dat we met overtuiging neerzetten op het toneel van ons leven. De boeddhanatuur (ons diepste zelf, ookwel gewaarzijn) zijn we hierdoor kwijtgeraakt.
Elke keer dat je diep gaat, dat je iets duisters in jezelf onder ogen ziet, met een angst wordt geconfronteerd, een slechte eigenschap ontdekt, een illusie ontmaskert, word je een beetje minder dubbelhartig.
Elke domme daad, elke foute keuze, alles waar je spijt van hebt, kan een tocht naar binnen worden. Het kan lijken of je allerlei pantsers verliest, beschermende attributen moet opgeven. Wat dat is, kun je alleen maar zelf bepalen. Misschien is het je slachtofferschap, twijfelende gedrag, kortaf zijn, je uiterlijk gebruiken om dingen voor elkaar te krijgen, je angst, tegenzin voor dingen, neiging om om dingen heen te draaien of het gevoel dat je ongeliefd bent.
Wat tref je vervolgens aan op de bodem van jouw tocht naar binnen, jouw schaduw, jouw dubbelganger? Het is dat wat er van jou tot nog toe niet mocht zijn of iets wat jij in aanleg wel hebt, maar hebt verdrongen, weggeduwd. Of iets wat je projecteert op anderen. Bijvoorbeeld spontaniteit, sereniteit en/of vertrouwen in het leven zelf of je innerlijke kind.
Helpende krachten (helpers) zijn er ook. Soms moet er iets in je sterven en van tevoren weet je niet wat dat is. Het lijkt tijdelijk misschien zelfs of je alles kwijtraakt, maar dat is niet waar. Je mag weer terug naar het leven. Alleen moet je wel een offer brengen, iets dat veel voor je betekende, maar dat je toch minstens voor de helft kunt laten schieten. Voorbeelden zijn: iets in je liefdesrelatie, behoefte aan zekerheid, hoge werkethos, onrealistische hoop of verwachtingen.
Uiteindelijk zal het resultaat van je tocht naar binnen zijn: zielenrust, harmonie, heelheid en een diep vertrouwen. Het gaat allemaal om lotsaanvaarding, de acceptatie van het leven zoals het is. Daarmee verbind je tegendelen, maak je van het gescheidenen weer een eenheid.
's Nachts wakker liggen
Wie slecht slaapt, wie geplaagd wordt door stress en lichte klachten, is gewoon een gevoelig mens en hoogstwaarschijnlijk bezig met een innerlijke transformatie.
De kunst is om niet verbitterd en argwanend te raken, maar wel wijzer. Je hart open te houden en vriendelijk gezind te blijven, terwijl je ook alert en oplettend wordt. Er is geen enkele reden om jezelf te haten, hoe dom je ook geweest bent. Want zelfs als je het goed bedoelt, laat je je weleens belazeren. Ook goede, mooie, talentvolle, beroemde mensen: doen dingen die ze zelf later niet meer in de haak vinden, slapen slecht, worden ziek, krijgen ongelukken, doen dingen waar ze spijt van krijgen. Vaak ontstaat er hierdoor zelfafwijzing. Dat komt doordat wij onze ware natuur niet kennen en de eenheid kwijt zijn die de diepste grond is van de werkelijkheid.
We beseffen niet dat we het water zijn van de oceaan, maar denken dat we allemaal aparte golfjes zijn. We vragen ons voortdurend af of we wel goed zijn. We vinden onszelf een slap golfje of juist een sterke golf. Een lage of hoge golf, een kleine of grote golf. In onze ogen mankeert er iets aan ons, maar eigenlijk zijn we allemaal water van de grote oceaan en hoort elke golf erbij, precies zoals het is.
Jan Geurtz: "Zelfafwijzing is een onderdeel van het mens-zijn, van het als mens geboren worden. Wat je als kind leert, is dat je nog niet goed bent zoals je bent. Hoe vriendelijk en liefdevol je ook bent, er komt altijd kritiek, Je moet van alles leren, zoals op het potje plassen. Je krijgt constant boodschappen dat je nog niet goed genoeg bent. Dat geeft dat diepe gevoel van niet goed genoeg zijn".
Als je een kind bent, denk je dat je pas helemaal goed zult zijn als je net zo groot en knap bent als mama en papa. We raken ons ware zelf kwijt terwijl we proberen onszelf te veranderen om goed te worden in de ogen van onze opvoeders. Dat kan ook niet anders, maar het leidt wel af van het contact met het wonder en de schoonheid van het leven als je steeds maar bezig bent om echt helemaal goed te worden voor hen. Tegen de tijd dat je volwassen bent, heb je meestal weer heel andere ideeën over wat een echt helemaal goed mens zou zijn. Anders dan je vroeger dacht, maar nog steeds: anders dan jijzelf bent.
Jan Geurtz: "De cirkel van lijden (samsara) die veroorzaakt wordt door identificatie met een onjuist zelfbeeld. Dat onjuiste zelfbeeld is het idee dat je in wezen niet goed genoeg bent en dus constant je best moet doen en erkenning moet zien te krijgen van anderen dat je wel goed bent. Dat is ego. Het is heel begrijpelijk, want toen je een kind was, kwam alle liefde en erkenning ook van buitenaf. Vanuit spiritueel inzicht is het gevolg van het feit dat we onze boeddhanatuur niet erkennen. Als je ware natuur herkent, kom je in een staat van genade, vrij van zelfafwijzing. Want vrij van zelf".
Zeg tegen jezelf: "oké, ik heb iets doms gedaan, maar ik ben daardoor geen slecht persoon. Ik ben een lief en goed mens". Ook goede mensen doen domme dingen, daar worden ze wijzer van. Soms verdrietiger en wijzer, maar dat is helemaal niet erg.
Jan Geurts: "Schuld komt van zelfafwijzing. De betreffende handeling wordt gezien als een zie-je-wel-bewijs van je eigen slechtheid, domheid, waardeloosheid, een bewijs voor je negatieve geloof dat de kern is van je ego. Schuldgevoel houdt het gedrag waar je je schuldig over voelt juist in stand. Schuldgevoel verlamt. Spijt komt van zelfrespect en eigenwaarde. Je corrigeert je vergissing en geeft nieuwe energie aan je eigenwaarde".
Mislukken
Sommige mislukkingen zijn eigenlijk zegeningen. Bob Dylan zong: "There's no success like failure". Natuurlijk wil iedereen het liefst de hele tijd alleen maar succes hebben, maar vaak besef je veel en veel later dat iets dat mislukt is je meer gebracht heeft en beter was voor je ontwikkeling, dan al je succes.
Het woord mislukking betekent ook wel 'een ander lot' - het gaat anders dan je gedacht had. Een ander lot heeft je getroffen, maar is het daarom minder waard? Nee. Zie onderstaand voorbeeld.
De dag niet prijzen voor het avond is (Nederlands gezegde). Of ... je kunt beter niet al te hard jammeren en klagen over iets waarvan je denkt dat het mislukt is voor je weet hoe het afloopt. En dat weet je eigenlijk nooit.
Mislukkingen, daar word je wijzer van. Thomas Edison: "Ik heb niet gefaald. Ik heb gewoon tienduizend manieren onderzocht die allemaal niet werkten. En negatieve resultaten zijn precies even waardevol als positieve, want ik kan nooit ontdekken wat het best werkt als ik niet weet wat allemaal niet werkt".
De piramide van Maslow. Als we al onze talenten ontplooid hebben en ons nog steeds verder ontwikkelen, krijgen we piekervaringen en beginnen we ons ego te overstijgen. In het verhaal van vissertje Timpe Tee, waarbij een tovervis hem helpt om alle wensen van zijn vrouw te vervullen waarbij op het einde van het verhaal ze beide weer in hun armzalige huisje wonen, is de kern van het verhaal wellicht niet dat het slecht is om te hoge ambities na te streven, maar verlicht te worden (zoals God) en dan is elke woning goed. Ook de woning waarmee ze begonnen in het verhaal, die eerst niet goed genoeg was.
Niets of niemand heeft totale controle over zijn eigen bestaan. We zijn allemaal onderdeel van een groot geheel. Daarom bestaat mislukking eigenlijk niet. Iets is alleen mislukt als je het bekijkt vanuit een vernauwd gezichtspunt. Maar net als in de natuur is het in ons leven ook zo dat alles waarschijnlijk ergens goed voor is, ergens voor dient, ook onze zogenaamde mislukkingen - al zien we het niet altijd.
Laag bij de grond blijven
Hoe beter je je lichaam voelt, hoe wijzer je kunt worden.
Note: Het volgende stukje trok mijn aandacht, omdat mijn zoontje dit ook heeft gehad toen hij klein was. In het boek las ik de volgende zin; de verhuizing van mijn lijf naar mijn hoofd op mijn zesde ging gepaard met een rij wratjes in mijn hals, als om de terugweg af te sluiten.
Je lichaam protesteert heftig als je versteent. Het zal zich in alle bochten wringen om het beton te doorbreken of te laten smelten. Misschien word je ziek of krijg je een ongeluk. Of je krijgt op een andere manier dringende signalen van binnenuit.
Huilen is een vorm van jezelf troosten. Zolang je niet huilt, zit je vast, opgesloten in je verdriet. Als je gaat huilen, komt het verdriet eruit.
Note: Het volgende stukje vond ik bijzonder, omdat je er niet zoveel over leest, althans ik. In het boek staat het volgende: Hoe normaal is het eigenlijk om pijn te hebben als je ongesteld bent? Misschien is het eerder normaal als we een heerlijke gloed vanuit onze baarmoeder voelen. Er komt een tijd dat we genieten van onze menstruatie.
Note: En het gaat nog verder, maar dan over de overgang. In het boek lees ik: De overgang is een spiritueel proces. Het lichaam is een spiritueel instrument dat je tot je beschikking hebt om hier op aarde lessen te leren. Alles wat er met je lichaam gebeurt, heeft een spiritueel component. Als je je geest probeert los te koppelen van je lijf, dan is spirituele ontwikkeling nauwelijks mogelijk.
Het lichaam is gewillig, maar het egocentrisch denken leidt ons in verzoeking. Je lichaam is doorgaans maar al te zeer bereid om simpel, gezond en liefdevol te leven. Het is je denken waarmee je snode streken bedenkt.
Les één is dat we van ons lichaam houden. Les twee is dat we leren naar ons lichaam te luisteren. Nederig genoeg zijn om ons lichaam gelijk te geven - wat het altijd heeft - en niet koppig iets anders willen bedenken met ons hoofd.
Als je beter in je vel zit, letterlijk, als je het contact met je lijf herstelt, worden je relaties beter. Dat klinkt misschien vreemd, maar het is logisch. Want dan kun je oprechter omgaan met anderen. Dan zijn je grenzen duidelijk, dan weet je wat je wel en niet kunt verdragen. Met je hoofd kun je jezelf van alles wijsmaken, maar je buik , je hart en je keel vertellen je de waarheid.
Intuïtie en inspiratie gedijen alleen als je een goed contact hebt met je lichaam. Heb je al ontdekt hoe belangrijk lichaamsbeweging is voor je inspiratie? En meestal zijn het ook praktisch uitvoerbare ideeën die je dankzij je lichaam krijgt. In je hoofd kun je van alles bij elkaar fantaseren, maar als het niet 'indaalt' in je lijf, is het onaards. Soms zelfs ont-aard.
We zitten ook in ons hoofd, omdat onze hersens zo hoog gewaardeerd worden in onze cultuur. Langzaam maar zeker worden we wijzer. En zijn we inmiddels teruggekomen op het belang van rationele keuzes. Als mensen beslissingen nemen op basis van hun gevoel, zijn ze later blijer met hun keuze dan als ze er lang over nadenken. Blijkt uit onderzoek.
Ons hart is een soort tweede brein: er zitten zenuwcellen in die vergelijkbaar zijn met die in de hersens en het schijnt ook intensief met de hersens te communiceren. Het hart is een spiritueel orgaan dat de levensstroom doseert die vanuit de kosmos de ziel binnen stroomt.
Last van klachten? Een zogenaamde "zware bal" in je buik? Ga in de eerste plaats zo leven dat je er niet ongelukkig van wordt, dat je niet nog meer nieuwe pijn toevoegt aan de bal. Als je ongelukkig bent op je werk, zoek dan ander werk. Ben je met een partner die niet van je houdt, stap dan uit de relatie. Blijf niet hangen in je ongeluk. Wees trouw aan jezelf en probeer niet andere mensen te behagen. Weet wat je wilt en doe dat.
Op de tweede plaats: mediteer met je aandacht bij je buik, je middenrif, om de oude pijn "weg te branden". Het gaat om voelen, voelen, voelen. Vrijwel alles wat je in je buik voelt, verdwijnt weer nadat je het een poosje gevoeld hebt (hoe moeilijk ook). Als je weigert te voelen, wordt de "bal met oude pijn" groter.
Het centrum van je handelen ligt in je onderbuik (niet in je handen). Levensmoed komt uit je darmen, uit je buik. In oosterse geneeswijzen en filosofieën krijgt de onderbuik meer aandacht dan in de westerse wereld. Iets onder de navel bevindt zich het centrum van onze levenskracht, ookwel Chi/ki/Qi. Als deze Qi goed stroomt activeer je jouw zelfgenezend vermogen.
In je onderbuik bevindt zich ook de bron van alle scheppende energie: onze geslachtsdelen. Dit is het centrum waaruit we ooit zelf ontstaan zijn, waarin we zelf nieuw leven kunnen ontvangen, voeden en op aarde zetten. Dit is de plek waar we de energie van Moeder Aarde in ons voelen opborrelen.
Op lucht vertrouwen
Neem het leven niet zo serieus. Zie de humor in dingen. Lach wat meer (weet dat jouw hersenen het verschil niet kennen tussen een echte of een neplach. Zolang je lacht en je gezichtsspieren activeert, maakt jouw brein geluksstofjes aan. Ook wel lachyoga). Stel jezelf elke dag de vragen: Wat kan vandaag mijn bijdrage zijn? En wat zijn de mogelijkheden? Gaat er iets fout? Zeg dan: "Wat fascinerend". Leer te relativeren. Zie problemen als onderdeel van het leven. Maak pret. Geniet!
Vertrouw dat er naar je toekomt wat je nodig hebt. Dat je mag zijn wie je bent en dat het goed is. Dat alles wat gebeurt, zin heeft, een betekenis of een bedoeling. Dat we niet alleen zijn en gedragen worden door een web van liefde en verbinding. Vertrouw dat we op de juiste weg zijn, als mens, hoeveel domme dingen we ook doen. Het gaat niet om het einddoel, maar om de weg ernaartoe.
Toeval is inspiratie. Omarm het. Als je de kunst van het vertrouwen, op wat zich aandient, een beetje onder de knie hebt, dan wordt alles lichter, ook het donker. Dan kan je luchtiger omgaan met alles wat je bezwaart en met de schaduwzijden van je eigen ziel. Dan kan je niet alleen de godin in jezelf ontdekken, maar ook de heks.
Je innerlijke feeks omarmen
Op weg naar de wijsheid zul je vroeg of laat je schaduw tegenkomen, je duistere zuster - het jaloerse kreng, de controlfreak, de vittende en snauwende huistiran, de manipulerende zieligerd - en beseffen dat ze deel van je is. Dat je niet om haar heen kunt, dat ze bij je hoort. Ook wel de 'innerlijke heks of feeks'.
Heb je al een glimp opgevangen van de innerlijke heks in jezelf? En wil je weten hoe ze weer in een godin kan veranderen? Gewoon door zelfvertrouwen, authenticiteit, hartstocht en ontvankelijkheid. Zelfvertrouwen en authenticiteit krijg je weer terug door je innerlijke feeks te leren kennen en te omarmen. Waarom krijg je daar meer zelfvertrouwen van? Omdat het dus niet jouw persoonlijke falen of jouw slechte karakter blijkt te zijn waardoor je af en toe in een feeks verandert, maar gewoon 'de manier waarop het vrouwelijke wezen nu eenmaal in elkaar zit'. Als je die duistere kant ontdekt en ernaar kunt kijken zonder illusies, zonder zelfbedrog en zonder jezelf voor de kop te slaan, word je vanzelf ook weer authentiek, een heel mens, een mens dat licht en duister in zichzelf verenigd heeft, een individu. En je hartstocht en ontvankelijkheid krijg je weer terug als je op en top vrouw durft te zijn, met je volle aandacht in je lijf.
Als vrouwen hun eigen schaduw accepteren zoals ze is, dapper en eerlijk genoeg zijn om onze heksachtige kanten te omarmen, kan iedere vrouw transformeren tot wijze, vrouwelijke onafhankelijkheid. Dan krijgen vrouwen zelfvertrouwen, authenticiteit, hartstocht en ontvankelijkheid.
Je hoeft alleen maar iets te zien, echt te zien zoals het is. En als het niet goed is, verdwijnt het daarna vanzelf. Want zonder acceptatie kun je je innerlijke heks niet zien, dan ontglipt ze je.
Zonder onvolmaaktheid is er geen ontwikkeling en/of beweging mogelijk. Er zit juist perfectie in de imperfectie. 100% Perfectie hoort niet thuis op aarde, want waar zouden we zijn zonder onze problemen?
Je problemen koesteren
God schrijft 7 miljard romans, voor ieder één. En in zijn goddelijke bibliotheek heeft hij nog miljarden levensromans opgeslagen van mensen die ooit hebben geleefd. God schrijft geen vervelende boeken. Hij creëert bloedspannende romans, vaak thrillers. Daarom hebben wij zoveel problemen. We kunnen niet zonder, anders wordt het saai. Dan ontbreekt er iets wezenlijks. Dus koester je problemen.
Dingen die je dolgraag wilt doen, hoef je niet uit te stellen tot je geld genoeg hebt. Je moet het gewoon gaan doen. Osho zegt: "Als je alleen maar gelukkig bent, verliest geluk zijn betekenis. Daarom is de nacht net zo belangrijk als de dag. Er zijn dagen van droefenis (verdriet) nodig, als dagen van geluk". Als je dat beseft, gebeurt er iets wonderlijks met de droefenis. Het duister wordt lichter (vermindert). Droefenis zal niet je vijand zijn. Je kunt er vrienden mee worden, omdat je ziet hoe nodig het is, noodzakelijk zelfs.
Psychologische rijping kan bij geestelijk gezonde mensen altijd plaatsvinden, met of zonder traumatische gebeurtenissen. Het rijpingsproces zal wel versterkt worden door traumatische gebeurtenissen.
Vasthouden en loslaten
Stukje over hoe iemands zenuwpijnen zijn verdwenen door oxytocine, een lichaamseigen hormoon. Lees je hier.
Relatietherapeut Sue Johnson vertelt over EFT en hoe deze therapie relaties kan redden. Meer info hier.
Tussen liefde en vrijheid, de twee uitersten die elkaar raken, is acceptatie de brug. Totale acceptatie van het leven is bijna hetzelfde als innerlijke vrijheid, maar ook liefhebben is vrijwel hetzelfde als accepteren. Je geliefde accepteren zoals hij of zij is, is het meest liefdevolle wat je doen kunt. En als je het hele leven accepteert, hou je van het leven zoals het is. Daarmee word je vanzelf innerlijk vrij.
Liefde is dus zowel verbinding als acceptatie. En daarom kan er ook liefde zijn als je helemaal niemand om je heen hebt ... Dat is de wezenskern van de mens, die tegelijkertijd liefde is en vrijheid.
Ik weet dat er altijd liefde is, voor iedereen, en dat je daarvoor geen geliefden nodig hebt. Wij mogen er allemaal zijn van God, precies zoals we zijn, anders waren we er niet. Dat is de bodem van ons bestaan en die is stabiel en niet afhankelijk van verbondenheid met andere mensen. Als je liefde eenmaal hebt ervaren, al is het in een flits, dan weet je dat je erbij hoort, dat je niet afgescheiden kunt zijn van het leven, van God, al ben je nog zo alleen.
Loslaten begint met acceptatie. Je kunt het nog sterker zeggen: loslaten begint met liefhebben, met vastgrijpen. Alleen als je volledig accepteert wat er met je gebeurd is, als je niet langer vindt dat het niet had mogen gebeuren, kun je het daarna misschien ooit, loslaten.
Let wel, ik zeg niet dat iedereen alles maar moet accepteren. Niemand kan een ander mens voorschrijven wat hij of zij moet accepteren - dat kun je alleen zelf beslissen. Sommige ervaringen zijn misschien nooit helemaal te accepteren. Of er is heel veel tijd voor nodig, wie weet zelfs meer dan één leven. Dan kun je beginnen met te accepteren dat je het niet kunt accepteren. Dat je veel meer tijd nodig hebt. Dat is al een begin; daarmee laat je al een beetje je eigen krampachtige greep los. Genezing komt door loslaten en loslaten komt door acceptatie.
Lisette refereert ook aan Jan Geurtz (boek: Verslaafd aan liefde) en Byron Katie (The Work). Note: beide staan op mijn Growstronger website. Klik op de link en je wordt ernaartoe gebracht.
Ook buiten relaties is acceptatie de sleutel. Stel dat je zo'n mens bent die vaak slecht slaapt. Als je 's nachts ligt te piekeren, begin dan met jezelf en je gepieker te accepteren. Laat alle boosheid op jezelf los, veroordeel jezelf niet. Accepteer ook je problemen, de moeilijkheden die er zijn. Met andere woorden: accepteer de normale pijn die het leven brengt.
Probeer ook de domme dingen te accepteren die je gedaan hebt. En de domme dingen die anderen doen. Je groeit in liefde door bijvoorbeeld eens niet boos te worden als je je beledigd voelt. En te glimlachen om jezelf.
Zeg eens als eerste 'sorry' als je ruzie hebt gehad en zit er niet mee dat je dan misschien de "verliezer" bent. Vertrouw erop dat iemand het goed bedoelde, zelfs al kwam een opmerking er kwetsend uit. En trek het je eens niet aan als iets duidelijk onaardig bedoeld was. Wat zegt het uiteindelijk over jou, wat anderen denken? Niets toch. Mediteer je slechte humeur eens weg en word het zonnetje in huis, ondanks wat er gebeurd is.
Hou zomaar van mensen en verwacht niet dat ze ook van jou gaan houden. Geef complimenten die je meent en slik de jaloezie in die je koestert jegens anderen die mooier, succesvoller of talentvoller zijn dan jij. Nog beter: zet je jaloezie om in bewondering. En zeg aardige dingen over anderen die er niet bij zijn en nooit zullen weten dat je die aardige dingen over hen gezegd hebt. Dat zijn allemaal kleine beetjes goddelijke liefde en je brengt er kleine beetjes hemel mee op aarde.
Je eigenwijsheid vinden
Hoe eigenwijzer je bent, hoe beter je functioneert in een groep. Anders zijn dan de anderen of denken is niet schadelijk, maar juist nuttig. Het is zelfs zo dat een groep als geheel beter draait, slimmer wordt, als er mensen bij zitten die door de andere groepsleden eigenlijk een beetje raar of dom worden gevonden.
Echter, worden kan alleen als je slijt. Daarom hoef je ook niet te treuren als je ouder wordt en rimpels krijgt, als je je figuur verliest.
Openhartig zijn is dapper zijn en spontaan, raakbaar en ontroerbaar, zacht en kwetsbaar. Eigenwijs in de beste zin van het woord. Dan kun je nog zo gevoelig en empathisch zijn en de gevoelens van anderen aanvoelen, maar je blijft toch jezelf, wat er ook gebeurt.
Als onafhankelijk individu wil je gehoord worden, maar verlang je niet perse dat anderen het met je eens zijn of je mateloos bewonderen. Je wilt graag ook alle anderen horen. Je verlangt naar eenheid, juist omdat je niet meer bang bent jezelf te verliezen. Je weet wat je hebt bij te dragen aan het geheel en je weet ook hoe belangrijk dat is - niet omdat het zo deskundig of briljant is, dat hoeft helemaal niet. Maar omdat het jouw unieke bijdrage is, die in de eenheid niet gemist kan worden.
Wees maar gewoon hier en nu gelukkig met alle problemen die je hier nu nog hebt. Als je nú lang en gelukkig leeft, wanneer zal dat moment dan ooit komen? Uitdagingen hou je toch. Ze worden steeds subtieler, minder ernstig, naarmate je je ontwikkelt, groeit, rijpt en wijzer wordt. Maar tegelijkertijd word jij ook gevoeliger, dus voelen doe je alles toch. En juist dat maakt je leven zo vol en rijk en de moeite waard.