Do good club helps

Er was eens een jongeman (zeg maar: Marco) die op zoek was naar een fijne woonplek waar hij zichzelf kon zijn. Veilig, voor zijn innerlijk en uiterlijk (ziel & lichaam). Hij wilde ook graag iets betekenen voor anderen. Gewoon omdat het kan en ja, hij moest natuurlijk ook nadenken hoe hij aan eten, kleding, huurgeld e.d. zou komen. Maar waar, o waar? Mmm, hij zat er al een tijdje mee in zijn maag en had al tegen anderen gezegd dat hij zoekende was (hij had zijn wens uitgesproken). Een goede vriend kwam met een idee: : "Breid je zoektocht uit online. Laat de wereld weten wat je zoekt". Hij begon een blog waarin hij vertelde over zijn wensen, zijn hoop voor hem en andere mensen. En dat hij hierbij hulp zocht. Via via kwam het in de media terecht en zo begon een "klein" idee steeds groter te worden. Allerlei mensen lieten weten ook wel zoiets te willen, van klusjesman tot projectontwikkelaar, van schooljuf tot Qi Gong docent. Iemand opperde het idee van een vrij-gelijk samenleving. Dit werd verder uitgediept en naarmate de tijd vorderde ontstond er een hele club van enthousiastelingen en werd er crowdfunding opgezet, locatie gezocht voor de bouw van ... tja van wat. De één wilde een school, de ander een praktijkruimte, de ander woonruimte en weer iemand riep "iets voor toeristen", zodat we ook mensen kort kunnen laten snuffelen aan ons idee en we het kunnen laten  groeien. 

Fastforward in tijd ... (note: voordeel van schrijven ... alles kan, hi, hi)

Hij, Marco (Polo), arriveert op de afgesproken datum, tijd en plek. Een onbekend persoon (note: laten we hem Phil noemen, Phil Collins, bekt/schrijft lekker) komt op hem afgelopen en vraagt of hij wil verhuizen naar de plek van zijn verlangen / dromen. Marco zegt direct: "Ja, natuurlijk, maar mijn spullen dan?" Phil: Daar wordt voor gezorgd. Ik doe je een blinddoek om, want de locatie is geheim. Marco denkt: Tuurlijk, het zal eens niet. Direct word ik nog ontvoerd. Gelukkig heb ik mijn telefoon bij me met zo'n tracking-app en Google Maps. Phil antwoordde vrij snel met: telefoon inleveren. "Kan Phil mijn gedachten lezen? Ook dat nog!", denkt Marco en hij geeft zijn mobiel aan Phil. Phil plaatst de geblindoekte Marco in een voertuig en na uren rijden stoppen ze. Marco vond het rijden heel gladjes verlopen, zonder hobbels of stopmomenten. Hij begint te denken: Hoe groot is nu de kans dat je op de hele weg geen enkele hobbel hebt? Is de weg zo goed geasfalteerd? Maar ook niet echt scherpe bochten en zelfs geen enkel stoplicht of stopmoment. Zouden alle lichten op groen hebben gestaan? Marco probeert in de auto (ja, toch, het is toch wel een auto?) een praatje aan te knopen met Phil, maar dat lukt voor geen meter. De gehele tijd, dan maar zwijgen? Of mag de radio aan? Marco vraagt het en ja, de radio mag aan. Phil vraagt welke zender Marco wil horen. Marco geeft antwoord en direct staat de juiste zender op. Vreemd, denkt Marco, en ook wel erg snel. Moet hij niet eerst de zender zoeken of heeft hij van die sneltoetsen? Na enige tijd arriveren ze op de plek van bestemming. Phil helpt Marco met uitstappen en verwijdert de blinddoek. Meteen kijkt Marco om zich heen en tot zijn verbazing is er nergens een auto of ander voertuig te bekennen. Phil vertelt dat hij opstapt. "Huh? Hoezo? Waarom?", denkt Marco, en op dat moment komt er een vrouw aangelopen.

Ze stelt zich voor als Marjolein. Phil is inmiddels weggelopen en Marco beseft dit net te laat, want hij wilde Phil nog vragen met welk voertuig ze hadden gereisd, maar deze vraag blijft voorlopig onbeantwoord. Hij ziet Phil nergens meer, net alsof hij gewoon bijna ter plekke in de lucht is opgelost. "Waar is Phil?", vraagt Marco. "Wie?" zegt Marjolein. Marco: "De man die mij hier gebracht heeft?" Marjolein: "Oh, hij. Tja, Phil zei je hè? Grappig". Marco: "Wat is er grappig?" Marjolein: "De laatste keer heette hij Leo en daarvoor Keith. Ik denk dat hij gewoon het alfabet afwerkt en nu naar huis is gegaan". Marco: "Waarom al die geheimzinnigheid? Mag ik niet weten waar ik ben? En waar is mijn mobiel? " Marjolein: "Die ligt al in je nieuwe woonplek. Ik wil je eerst een rondleiding geven, meer vertellen over deze plek en waarom we deze plek voor de  'gewone mensen' nog geheim houden". Marjolein pakt een elektrische step en geeft er Marco ook één. Ze rijdt voorop en Marco volgt haar. Hij ziet wat gebouwen in de verte, sommige 'normaal' en anderen tja, anders of zeg maar nieuw. Ze stoppen bij een leegstaande parkeergarage waar ook een bijzonder vormgegeven entree van (wat achteraf blijkt) een metrostation is. Hij ziet een plattegrond met daarop alle metrolijnen en die is best uitgebreid. Er zijn verschillende lijnen, ieder met een eigen kleur en in het midden van de kaart een (groot?) centraal overstappunt. Marjolein vertelt: "Alles is aangelegd en klaar voor gebruik, maar voorlopig is één metrolijn in werking gesteld". Zodra ze aankomen bij het juiste station, stapt Marjolein uit, Marco volgt haar. Ze lopen richting meerdere liften en alleen bij één lift zit een extra paneel. Juist deze lift wordt door Marjolein ingeschakeld, nadat ze haar iris heeft laten scannen. De deuren gaan open en een enorm aantal knopjes is te zien. Zowel in de plus als in de min. Marjolein drukt op het hoogste plusnummer.

In een flits zijn ze boven en er ontvouwt zich meteen een spectaculair uitzicht. Tussen de vele bomen door ziet Marco een grote dome, flats en andere hoge gebouwen, maar ook huizen en landbouwgrond, water, heuvels etc. Marjolein laat Marco een kneiter grote maquette zien en begint te vertellen: "Meerdere mensen hadden hetzelfde idee: 'een leefgemeenschap creëren' die zelfvoorzienend is en waar geen geld aan te pas komt, c.q. we werken er wel mee, maar behandelen het anders. Geld werkt voor ons, wij niet voor het geld. Alle mensen van het eerste uur mochten zo groot mogelijk denken en bijna al hun wensen zijn verwezenlijkt. We zijn nu op zoek naar bewoners c.q. mede-eigenaren. Wonen is namelijk gratis. Je krijgt eten en kledingvouchers, je mag kiezen of je helpt en waarmee je helpt. Iedereen krijgt een aandeel plus een basisinkomen. Alleen niet in het huidige geld. Al zou je het wel kunnen omwisselen bij noodzaak of behoefte. Marco begint te stotteren. Hij is overspoeld met alle informatie. De gedachte dat zijn wens nu in vervulling gaat, brengt hem bijna aan het huilen. Marjolein komt al met een tissuebox aangelopen, maar Marco slaat het af. Marjolein: "Ik zou graag met je de maquette bekijken, zodat je ziet wat er is, maar ook wat er nog komen gaat. Op dit moment lopen de ideeën van al onze bewoners ver uiteen en we zijn nog bezig om hier één geheel van te maken. Marco, wat vind je ervan tot nu toe?" Marco: "Indrukwekkend en kei gaaf. Ik wil hier heel graag onderdeel van uitmaken. Ik doe mee." Marco wordt weggeroepen en iemand begeleidt hem naar een ruimte waar een foto van hem gemaakt wordt, hij een vragenlijst moet invullen en kort geïnterviewd wordt. Hij krijgt te horen dat er een stuk over hem geschreven gaat worden als nieuwe bewoner en dat dit gedeeld wordt met de andere bewoners. Marco krijgt een begeleider aangesteld en hij zal deelnemen aan een introductiecursus. Marjolein wordt weggeroepen en Marco wordt naar zijn nieuwe woonplek begeleid. 

En zegt Lizzy: "Weer een nieuwe?" "Ja", zegt Marjolein. Hij is heel enthousiast en dankbaar dat zijn wens in vervulling gaat en wil graag helpen. "Super!", zegt Lizzy. Leona en de andere meiden komen één voor één binnengedruppeld. Ze nemen allemaal plaats aan de ronde tafel. Moderne ridders? Nee, hoor. Het is gewoon geen vierkante of rechthoekige tafel. Deze ronde tafel staat prachtig in de ruimte. "Zo, wie trapt er af? ", vraagt Lizzy. "Heb je haast?", zegt Amber.  Ik wil nog even wat te drinken pakken. Nadat iedereen zit begint Marjolein te praten: "Dames. Zoals jullie weten, begint ons plan zich langzaam te ontvouwen. Wat inhoudt dat er werk aan de winkel is. Ik heb voor ieder van jullie naar aanleiding van onze gesprekken een undercoverprofiel opgesteld met woonlocatie, beroep, etc. Jullie behouden jullie eigen voornamen. Jullie achternamen heb ik wel aangepast. Wat betreft jullie geboortedatum .... tja, ik denk niet dat iemand die ooit gaat vragen, want in deze nieuwe samenleving doen we daar eigenlijk niks mee. Dus roep maar een leeftijd / geboortejaar waarbij je je prettig voelt en dan noteer ik deze. Ik zal dan wel kiezen voor 1 januari, 1 februari, 1 maart, 1 april, 1 mei, 1 juni, 1 juli, 1 augustus, 1 september, 1 oktober, 1 november of 1 december. Oké, laten we 1 april overslaan en 1 januari ook. "Whaaat!" roept Tirza. Behouden we onze geboortedatum niet? Marjolein: "Als iemand erachter komt dat jullie allemaal op dezelfde dag jarig zijn, gaat dat echt vragen geven en dat willen we niet. We willen juist onzichtbaar zijn. Verder doen we wat we leuk vinden en werken we daarnaast 20 uur in de week in deze nieuwe samenleving. Ooh ja, ik heb ook al meteen ons eerste gezamenlijke geheime project. Namelijk het terughalen van een verloren koffer met geheime inhoud. Er zit een tracker op de koffer".